Hello world!

Welcome to WordPress.com. After you read this, you should delete and write your own post, with a new title above. Or hit Add New on the left (of the admin dashboard) to start a fresh post.

Here are some suggestions for your first post.

  1. You can find new ideas for what to blog about by reading the Daily Post.
  2. Add PressThis to your browser. It creates a new blog post for you about any interesting  page you read on the web.
  3. Make some changes to this page, and then hit preview on the right. You can alway preview any post or edit you before you share it to the world.
Advertisements

About bathminirajamanikam

tamil journalist cum tamil writer
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

3 Responses to Hello world!

  1. Mr WordPress says:

    Hi, this is a comment.
    To delete a comment, just log in, and view the posts’ comments, there you will have the option to edit or delete them.

  2. நட்பு

    வனஜாவின் விழியிரண்டும் பனித்து முத்து முத்தாய் குளம் கட்ட ஆரம்பித்தன. அவை கணினியில் உள்ள எழுத்துக்களை சிறுக சிறுக மறைத்து நீராடின.
    அந்த பனி மூட்டமான சூழலில் மனமும் வேக வேகமாய் கனத்து தான் போயின. கேட்கலாமா…. வேண்டாமா என்று ஒரு கணம் நின்று நிதானித்தாள்.
    அந்தப் பொண்ணு பதில் தராவிட்டால்…. சில விநாடிகள் யோசனையற்று நின்றாள். மௌனம் பூக்கும் கணங்களாக அவள் மனம் வெறிச்சிட்டிருந்தது.
    ஆனால் விழியிரண்டும் அவளின் அழகை கண்டு பிரமித்து தான் போயின. இவளாய் இருப்பாளோ…!
    ‘என்னை உன் நண்பராய் ஏற்றுக் கொள்கிறாயா’ எனும் விண்ணப்பத்துடன் கேட்டு வைத்தாள் வனஜா.
    கடைசியில் நட்பு ஒன்றுக்கு தான் ‘தான் லாயக்கு’ என்று தன்னைத் தானே தேற்றிக் கொண்டாள்.
    உறவுகளை விட நட்பு ஆழமானது தான். இருப்பினும் அந்த நட்பை பேணுவதில் எடுத்துக் கொள்ளும் சிரமம் தான் கடலைப் போன்றது என்பார்கள். கடலில் முத்து குளிப்பதா… ! குளித்துதான் பார்ப்போமே என்றது அவள் மனம்.
    மேகலா இருப்பதோ தொலைதூரம். அவள் யார் என்பது இவளுக்குத் தெரியும். ஆனால் இவள் யார் என்று அவளுக்கு தெரியுமா ..? தெரியாதா என்றெல்லாம் வனஜாவுக்கு தெரியாது.
    ஆனால் அவளுக்கு தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை தான் என்று இவள் திட்டவட்டமாக நினைத்தாள். தெரியாமல் இருப்பதே நல்லது. அருகிலிருந்த நிலைக்கண்ணாடி அவளின் அசலை காட்டியது. தன் பேதைமையை அவளால் மறைக்க முடியவில்லை.
    ‘கண்ணீர் விடும் முகம்’ என தன்னைத் தானே வர்ணித்துக் கொண்டாள். மேசையிலிருந்து பேனாவை எடுத்து ஒரு வட்டம் போட்டு இரண்டு துளிகளை சொட்டு சொட்டாக நீளப்படுத்தினாள். அவளுக்கு சித்திரம் வரும். கோடுகள் போட்ட வரைப்படங்கள் தான் அவளுக்கு பிடிக்கும். கோடுகள் சொல்லும் தத்துவார்த்தத்தை விட பெரிய தத்துவம் எதுவும் இல்லை என்றது அவள் மனம்.
    அவள் பேஸ்புக்கில் ஒரு வலைத்தளத்தை அமைத்து வைத்திருந்தாள். அது அவளுக்கு ஒரு பொழுது போக்கு அம்சத்தை தரும் ஒரு தளம். என்று கூட சொல்லலாம் வேலைக்கு அப்பால்.
    வீட்டில் கணினியோடு முகம் புதைத்துக் கொள்வாள். அதனால் மற்றவர்களிடம் பேசிப் பழகும் கலை அவளுக்கு மறந்து போனது. கையெழுத்து போல.
    அவளுக்கு வாய் திறந்து பேசுவது என்றால் பிடிக்காது. யாராவது அதிகம் பேசினாலும் பிடிக்காது. பேச சொன்னாலும் பிடிக்காது. அவளை முசுடு என்பார்கள். அதனால் அவள் சிடு சிடுவெனதோன்றுவாள்.அடுத்தவர்களிடம் அதிகம் பேச வேண்டிய வேலையை தவிர்க்கலாம் அல்லவா.
    பல வேளைகளில் மனம் லயிக்காமல் உணர்வுகளை தொலைத்து விட்டவள் போல் தோன்றுவாள். கண்கள் நிலைக் குத்தியிருக்கும் காரணம் புரியாது. புதிதாய் ஸ்ட்ரோக் அடித்தவர்களின் நிலையில் பாதி நிலை இருக்கும் அவளிடம்.
    அசலாக பார்க்கப் போனால் வனஜாவுக்கு களையான முகம். இருந்தும் உருவமில்லாத ஒரு மறைமுகம் அந்த வலைத்தளத்தில் மின்னஞ்சல் முகவரியில் சொந்தப் பெயரில் உருவாக்க வழியில்லை.
    ஏனென்றால் அது பல பெயருக்கு அசலில் முகவரி தந்து கொண்டிருந்தது. அந்த பெயருக்கு ஏகப்பட்ட கிராக்கி போலும். அதனால் மின்முகவரியும் சற்று மாறுபட்ட பெயரில் மின்னியது.
    அதுவும் ஒரு வகையில் நல்லதாக பட்டது அவளுக்கு. தன் தோற்றத்தை- அடையாளத்தை- புகைப்படத்தை அவளின் தளத்தில் பதிவிறக்கம் செய்ய விரும்பவில்லை.
    வனஜா நேரில் பார்ப்பதை விட புகைப்படத்தில் அழகாய் இருப்பாள். போட்டோஜினிக் என்பார்கள். ஆனால் அவளின் அழகு அவளுக்கு பிடிக்கவில்லை என்பதை விட அதில் எதுவும் விஷேசமாக இருப்பதாக அவளுக்கு தெரியவில்லை.என்று தான் சொல்ல வேண்டும். அவளை அறியாதவர்களுக்கு -தெரியாதவர்களுக்கு அவளின் வதனத்தை ஏன் காட்ட வேண்டும் என்றும் நினைத்தாள்.
    மறைந்தவர்களுக்கு பின் எஞ்சியிருக்கும் புகைப்படம் போல தன்னை நினைத்தாள்.
    காற்றும் ஒளியும் அன்றாடம் தேவைப்பாட்டாலும் அதுக்காக சன்னலை எப்போதும் திறந்து வைத்திருப்பதில்லை அல்லவா. அது போலத் தான் அவள் வாழ்வும்.
    சில வேளைகளில் மகிழ்ச்சி. பல வேளைகளில் தளர்ச்சி, அதுவே காலப்போக்கில் முதிர்ச்சியை தந்தது. அதை நினைத்து அவள் அதிர்ச்சி கொள்வதில்லை. வாழ்க்கை அது போகும் வழியில் போகட்டும் என்று தான் அவள் நினைத்தாள்.
    எனென்றால் அவள் தன்னைப் பற்றி சற்று விசாலமாகவே சிந்தித்து வைப்பாள்.. பல வேளைகளில். அதற்கு விலாசம் கொடுக்க மாட்டாள்.
    அதிலும் ஒரு விஷேசமும் உண்டு. நினைத்ததை மனதில் பட்டதை அவளின் பேஸ்புக் சுவரில் கிறுக்கிக் கொள்வாள் ஒரு கிறுக்கியைப் போல.
    அவை சில வேளைகளில் நறுக்கென்றும் இருக்கும் பல வேளைகளில் சுறுக்கென்றும் இருக்கும். அதையெல்லாம் அவள் பெரிது படுத்துவதில்லை என்பதை விட தன் திறனை உணர்ந்து கொள்ளவில்லை என்று தான் கூற வேண்டும். முகம் தெரியாத அகம் புரியாத சில நண்பர்கள் அவளின் கிறுக்கலை படித்து விட்டு ஆ.. ஆ..ஒ…ஓ என்று விமர்சனம் செய்யும்
    போது தனக்கும் கற்பனை வளம் உண்டு என்று நினைத்துக் கொள்வாள்.
    அந்த வளம் நிஜத்தை தொலைத்து விட்ட நிழல்கள் தான் என்பது அவளுக்கு மட்டும் தான் தெரியும்.
    சில அத்தியாயங்களை…. சில அர்த்தகங்களை அவள் விட்டு விலகி வந்திருந்தாலும் பல வேளைகளில் அது ரணமாக கனமாக தெரியும். இருப்பினும் அவள் தன் வாழ்வில் கசந்தவற்றை அன்பாய் தான் புறக்கணித்தாள். அது தான் அவளின் இயல்மான சுபாவம்.
    அந்த இளம் பெண்ணின்…. இல்லை மேகலாவின் புகைப்படங்களை ஒவ்வொன்றாய் புரட்டிக் பார்த்தாள். அவள் அப்பாவையும் அம்மாவையும் வைத்து தான் இவள் மேகலா என்று அவளால் உறுதிப்படுத்த முடிந்தது.
    அவள் அப்பாவிடம் நெருக்கமாக இருக்க வேண்டும். அந்த நெருக்கத்தில் செல்லம் மிருந்தே இருந்தது. அப்பாவின் செல்லமகள் .செல்வ மகள் என தனக்குள் கூறிக் கொண்டாள்.
    மேகலா ,ரோசப்பூ கலர்.
    கலையான முகம் . அலையான கேசம். இப்போது அவளுக்கு பதினாறு வயது இருக்கும். உடல் சற்று வாகுடன் தான் காணப்பட்டாள். வயதுக்கு மிஞ்சிய வெட வெடப்பு உயரத்தில் தெரிந்தது. ஆடம்பரம் உடையில் மிளிர்ந்தது. செல்வம் அவள் இருக்கும் இடத்தில் தெரிந்தது. ஆனால் அவள் கண்களில் ஏதோ ஒரு மூலையில் கவலை இருப்பதாக வனஜாவின் மனம் .சொன்னது. இல்லை அது ஒரு மாதிரியான மீன் கண்கள். அது அப்படி தான் இருக்கும் என்று தனக்குள் சமாதானம் செய்துக் கொண்டாள். அது உண்மையாகவும் இருக்கலாம். இல்லாமலும் இருக்கலாம். அந்த தன்மையெல்லாம் புரிந்து கொள்ளும் வயசா அவளுக்கு என்று கூட நினைத்தாள்.
    மேகலா படிப்பில் சுட்டியாக இருக்க வேண்டும். ஆங்கிலத்தில் புலமை பெற்றவளாக இருக்க வேண்டும். சிறு சிறு கவிதைகளை தன்னைப் போலவே கிறுக்கி வைத்திருந்தாள். அவளது பேஸ்புக் சுவரில்.
    அவை அர்த்தங்கள் நிறைந்ததாக இருந்தது. சில வேளைகளில் விளையாட்டுத் தனமும் வினயமும் தெரிந்தது. ஒரு கவிதை அவளுடைய அப்பாவைப் பற்றி இருந்தது. அவளுக்கு அம்மாவை விட அப்பா தான் பிடிக்குமோ..! அம்மாக்களுக்கு பெண் பிள்ளைகள் மீது பாசம் குறைவு என்பது இயல்பு தானே!
    ஒரே பால் தன் பால் கவர்ந்திட வாய்ப்பில்லை தானே.
    அம்மாவோ ..அப்பவோ யார் பொறுமையாய்- பெருமையாய் -பொறுப்பாய் குழந்தைகளை பேணுகிறார்களோ அவர்களிடம் இளம் மனம் நாடுவது இயற்கை. . அவளின் அப்பா அதற்கு ஏற்புடையவாராக இருந்திருப்பாரோ என்றது அவள் மனம்.
    வனஜாவை நண்பராக ஏற்றுக் கொள்ளும் விண்ணப்பத்தை மேகலா பல நாட்கள் கண்டுக் கொள்ளவில்லை.
    ஒரு கால் மறுப்பு தெரித்து விட்டாளோ … முன் பின் தெரியாதவர்களை நான் ஏன் நண்பர்களாக ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்து விட்டாளோ அல்லது கம்பியூட்டர் பக்கமே வரவில்லையோ … இருக்காது இருந்திருக்காது.
    ஒரு மணி நேரத்துக்கு முன்னர் அவள் வந்திருக்கிறாளே… அவள் தோழியின் சுவரில் எதையோ நகைச்சுவையாய் சொல்லியிருக்கிறாளே… அவளுக்கு நகைச்சுவை இயல்பாய் வரும் போலிருக்கிறது. கிண்டல் பேர்வழியாக இருப்பாளோ..!
    அவள் வயசுக்கும் இவள் வயசுக்கும் இருபது வயசு வித்தியாசம். இப்போதுள்ள இளசுகள் தங்களை விட வயசு முதிர்ந்தவர்களை தங்கள் நண்பர்களாக ஏற்றுக் கொள்வதே இல்லை.
    வயதில் முதிர்ந்தவர்கள் அறிவுரைக்கும் அலோசனைக்கும் அனுபவத்திற்கு பேர் போனவர்கள் என்பதால் இளவட்டங்கள் தங்களை அந்த வட்டத்துக்குள் நழைத்து கொள்ள விரும்புவதில்ல. அறுவையாக இருக்கும் என்று நினைத்து விட்டாளோ..!
    ‘வீட்டில் தான் அம்மா அப்பா போர் என்றால் இந்த வலையிலுமா மாட்டிக் கொள்ளவேண்டும் ‘ என்று மேகலாவே தன் தோழியிடம் கூறியிருக்கிறாளே. அவள் தன்னைத் தான் கூறினாளோ ஒரு கேள்விக்குறி மனதில் தோன்றியது.வலையில் இளசுகள் தங்கள் நட்பு வட்டம் -பள்ளி வட்டம்- காதல் வட்டம்- உறவு வட்டம் தவிர வேறு யாரையும் நண்பர்களாக ஏற்றக் கொள்ளாமல் இருப்பதும் நல்லது தான் என்று தன் மனதை தேற்றிக் கொண்டாள்.
    பரவாயில்லை எங்கோ இருக்கும் அவளின் முகத்தையாவது பேஸ்புக்கில் பார்த்து கொள்ளலாமே..! என்று தனக்குள் கூறிக்கொண்டாள். அன்புத் தினத்தன்று மேகலாவின் நினைப்பு வந்தது வனஜாவுக்கு. தன்னை நண்பராய் ஏற்றுக் கொள்வாயா எனும் விண்ணப்பத்தை தூது அனுப்பினாள். அதனுடன் பிரத்தியேகமாக அன்பு தின வாழ்த்தினை ஒன்றையும் அன்பாய் எழுதியிருந்தாள். இல்லை கவிதை பாணியில் உள்ளத்தை உருக்கும் தொனியின் எழுதியிருந்தாள்.
    மேகலா ஆன் லைனில் இருந்திருக்க வேண்டும். உடனே பதில் வந்தது.
    மேகலாவும் வனஜாவும் இப்போது நண்பர்கள். கூடவே ஒரு பதிலும் வந்தது. வனஜா உங்கள் வாழ்த்துக் கவிதைக்கு என் நன்றி . உங்களுக்குப் எனது அன்பு தின வாழ்த்து.என்றிருந்தது.
    வனஜா ஒரு கணம் புளகாங்கிதப் பட்டுத் தான் போனாள். அவள் இதயத்தில் உணர்ச்சிக் சிதறலில் நரம்புகள் சிலிர்த்த கணங்கள் அவை
    எண்ணங்கள். அலை அலையாய் தோன்றி. ஆனந்த நீர் ஊற்று பெருக்கெடுத்தன.
    மகளே..! நான் பெத்த மகளே…!
    மகளே நான் வித்த மகளே என்று வாய் பொருமியது.
    இனி இணையம் தான் வானஜாவுக்கு தாய் வீடு, தன் மகளின் நினைவுகள் சேகரிப்பது …நுகர்வது… பதிவாக்குவது எல்லாம் இந்த இதயத் துடிப்பு மிக்க மானிட்டரில் தான்

    பத்மினி ராஜமாணிக்கம்.

  3. This is my on of my short story . pls read and comment. I want vast tamil reader for my articles.
    The shortt story about an unlucky mom whom sold her unwanted infant to a well do family. after somes she she found her teenage daughter in facebook . what is the mom reactions and how she felt her fellings -emotions- stress reaction…blah blah
    bathmini

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s